Het moet een record zijn. In elk geval in de hoogste klassen van het zaterdagamateur-voetbal. De competitie beginnen met elf nederlagen op een rij is voor zover ik kan nagaan in de topklasse en evenmin in de hoofdklassen (vroeger eerste klassen) nooit voorgekomen. Jaren geleden was de Zwijndrechtse club Groote Lindt het lelijkste eentje van de eerste klas, maar scoorde toen in elk geval nog één punt. Heerjansdam staat nu na elf wedstrijden met volledig lege handen. Alleen maar nederlagen. Elf nederlagen op rij. Gelukkig kon in de twaalde wedstrijd tegen Nivo Sparta het eerste punt worden binnen gehaald, misschien een keerpunt. Laten we het hopen.

En eerlijk gezegd is Heerjansdam niet zo maar een club. De groenzwarten spelen al jaren in de hoogste klassen van het zaterdagamateurvoetbal en waren vaak toonaangevend. De Dammers werden twee maal kampioen van hun afdeling en in 1989 zelfs algemeen kampioen van de Zaterdagamateurs. In de strijd om het algemeen Amateurkampioenschap van Nederland moest men het nipt afleggen tegen RCH uit Haarlem. Maar de laatste jaren is de glans er af. Twee jaar terug was er degradatie naar de eerste klas en die gang leek men direct na de herovering van het hoofdklasserschap vorig jaar weer te moeten maken. Onder leiding van interim-trainer Martin van Peenen  wist Heerjansdam echter op miraculeuze wijze niet alleen te ontsnappen aan lang dreigende degradatie, maar zelfs nog een periodetitel te pakken.

Dit seizoen is het echter helemaal knudde. Niet alleen dat er elf wedstrijden op rij werden verloren en sommige met zelfs heel grote cijfers, maar er vlogen in enkele weken tijd maar liefst twee trainers de laan uit. Volgens de oefenmeesters Maus en Van Tiggelen viel er met de selectiespelers van Heerjansdam niet te werken. Althans met een aantal niet. Die wensten zich niet te houden aan richtlijnen van de oefenmeester en volgens lokale media is het gebeurd dat er slechts zes selectiespelers op een training verschenen. Dat is voor een oefenmeester natuurlijk onbegonnen werk om er iets van te maken.

Inmiddels zou voorzitter Janus van Peenen hebben ingegrepen door enkele eigenzinnige spelers uit de selectie te zetten, maar dat heeft tot nu toe weinig positief effect gesorteerd. Ook het opnieuw aanstellen van amateur-trainer Martin van Peenen heeft nog niet het effect opgeleverd zoals dat vorig jaar het geval was.

Elf nederlagen op en rij is nooit eerder voorgekomen in een van de hoogste klassen van de zaterdagamateurs. Heerjansdam schrijft dus historie met een negatief record. In lagere klassen komt zo’n dramatisch optreden sporadisch voor. Zo bij voorbeeld dit jaar in 3C van het district Oost waar Dodewaard net als Heerjansdam al elf keer achter elkaar heeft verloren. Alle andere clubs die in de topklasse, de hoofdklassen en de eerste, tweede en derde klassen uitkomen hebben minstens nog twee punten (Zinkwegse Boys in 3D van West II en Avereest in 3C van Oost) of drie punten: Vlug en Vaardig in 3B West I, Sterrenwijk in 3C West I, Lopik in 3D West I, VCS in 3B West II, MVV’58 in 3C Zuid en tot slot Smilde’94 in 3D Noord.) Heerjansdam en Dodewaard zijn tot nu toe de slemielen van de zaterdagamateur-competitie. Even niet gelet op HFC’34 dat wegens toegekende strafpunten in 3A van West I nog op -1 punt staat.

Voor wat Heerjansdam betreft blijft de vraag hoe het mogelijk is dat een club van het ene op het andere seizoen zo in verval kan raken. Een oorzaak zou kunnen zijn dat er een leegloop is geweest van spelers. Dat gebeurt in de topklassen maar zo nu men met geld spelers van her en der bij elkaar scharrelt.  Het verloop is deze zomer bij Heerjansdam echter niet dramatisch geweest al was het een grote aderlating dat topscorer Yoeri Rombouts naar de topklasser Barendrecht overstapte. Zonder daar tot op heden overigens veel potten te breken. Hij scoorde nog maar twee keer. Er moet mentaal dus iets niet in orde zijn bij Heerjansdam, dat eens als club uit een klein dorp in Zuid-Holland furore maakte en ook kon schermen met voetballers die het Nederlands  Zaterdagamateurelftal haalden zoals Joop Visser, Jan Gouman en Rob van Zijderveld. Dan praatje over de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. Heerjansdam had toen net als vele andere amateurclubs vrijwel uitsluitend spelers uit het eigen dorp of heel directe omgeving. Betaald werd er geen cent en toch werd er geknokt voor de club, voor het dorp. Die sfeer is bij menige club in de top helemaal verdwenen. Niet zelden woont geen enkele speler uit het eerste elftal in het dorp zelf. Dan mis je een heel belangrijke dimensie om je volledig te geven.

Het zou geen kwaad kunnen als clubbestuurders, hoe ambitieus en hoe stevig in de slappe was ook zich beraden of ze wel goed bezig zijn. Ook met de opleiding van de eigen jeugd. Voor talentvolle jongeren moet het toch wel heel erg ontmoedigend te weten dat het eerste elftal voor hen niet bereikbaar is omdat ze altijd worden afgetroefd door oud-profs die met geld ergens worden weggekocht. Zo is bekend dat enige talentvolle voetballers uit de gelederen van IJsselmeervogels en Spakenburg overstappen naar de streekclub Eemdijk waar ze wel kans maken op een plaats in het eerste. Wie dat een gezonde ontwikkeling vindt, mag het zeggen.

Meindert Leerling

Oud-sportjournalist Zaterdagamateurvoetbal