Nieuws

Quick Boys op stormkracht naar Tweede divisie

Wedstrijdverslag
Tweede divisie
Derde divisie
Nacompetitie

 

9 juni 2019

KATWIJK AAN ZEE - Het glunderende gezicht van Quick Boys-voorzitter Bart van Kruistum vertelde het verhaal zo mogelijk nog duidelijker dan al zijn woorden. Dat zijn club weer terug is waar het hoort, de top van het zaterdagvoetbal. Opluchting, bevrijding en trots streden zichtbaar om voorrang. "Ik ben zo ongelooflijk blij en trots, dit is in één woord fantastisch. De club was er enorm aan toe, want kijk maar naar onze accommodatie en faciliteiten, kijk naar onze achterban, wij horen in de Tweede divisie. Kijk ook naar het voetbal dat wij spelen, puur Tweede divisie-waardig."

 

De een jaar geleden aangetreden voorzitter bracht in herinnering dat hij bij zijn benoeming beloofde de club weer terug te brengen op het hoogste niveau. "We hebben die belofte waargemaakt. Volgend seizoen zijn hier al die klassiekers weer terug, de wedstrijden tegen Katwijk, Rijnsburgse Boys, Spakenburg, IJsselmeervogels en noem maar op."

 

Iedereen die iets weet van de historie van Quick Boys, recent en langer geleden, kon zich in de emotie van de voorzitter inleven. Want nadat de Katwijkers in 2010 de topklasse-boot misten, keek men op Nieuw Zuid maar liefst negen seizoenen lang met onverholen jaloezie naar de clubs die wel op het hoogste niveau uitkwamen. Kosten noch moeite werden gespaard om de sportieve schade te herstellen, uiteraard liefst zo snel mogelijk. In 2011 lagen het kampioenschap en de promotie voor het grijpen, maar ging de beslissingswedstrijd tegen rivaal Noordwijk jammerlijk verloren. Zo dichtbij kwamen de Katwijkers daarna lange tijd niet meer. In de volgende jaargangen ging het namelijk bij herhaling mis in de nacompetities voor promotie. Dat in 2016 dan toch het kampioenschap van de hoofdklasse werd gepakt zette geen zoden aan de dijk, want juist in dat jaar startte de nieuwe Tweede divisie, waardoor acteren in de Derde divisie opnieuw als tweederangs voelde.

 

Kay Tejan doet haasje over met Jordy Zwart.

 

Ook de nu afgelopen jaargang had weer alles in zich van 'net niet'. Punten werden er vanaf het begin af aan genoeg gepakt, dat was het probleem niet. Nee, het probleem heette ook deze keer Noordwijk. De club uit de buurgemeente maakte het verschil door simpelweg een seizoenlang net iets constanter te presteren. En door zich net iets sneller te herstellen als zich eens een dip voordeed. Want waar Noordwijk incidenteel punten morste, bijvoorbeeld notabene op Nieuw Zuid, kende Quick Boys tot twee keer toe een fase waarin meerdere wedstrijden achter elkaar verloren gingen.

 

Opnieuw moest de omweg via de nacompetitie de sleutel tot het voetbalwalhalla opleveren. OSS 1920 vormde in de eerste ronde niet echt een obstakel, maar de finale tegen VVSB leek op voorhand andere koek. Woensdagavond in de heenwedstrijd bleef de score op 1-1 steken, waardoor het nog alle kanten uit kon. Al waren vriend en vijand het er over eens dat Quick Boys van de twee de fittere indruk maakte en feitelijk ook het betere van het spel had. Coach Erik Assink en de zijnen putten er in ieder geval voldoende moed uit om de allesbeslissende clash in Katwijk met vertrouwen tegemoet te zien. Met dezelfde drive als woensdagavond zou VVSB op een stormachtige avond getrakteerd worden.

 

Die voorspelling of wens kwam helemaal uit, want stormachtig werd het inderdaad op Nieuw Zuid, in meer opzichten. In de eerste plaats was er de wind die op stormkracht van doel naar doel blies. Goed voetbal was niet alleen schier onmogelijk, met regelmaat deden zich ook bizarre situaties voor. Het duidelijkste voorbeeld daarvan was de doeltrap met wind tegen van VVSB-doelman Ruben Valk ergens in de tweede helft. Want welke andere doelman veroorzaakte ooit een hoekschop tegen doordat de bal in de lucht als het ware gekeerd en retourgezonden werd? De hoekschop vloog vervolgens ook direct over de achterlijn.

 

Tim de Rijk wringt in een rare bocht om Joey Ravensbergen af te troeven.

 

In de tweede plaats was het Quick Boys zelf dat stormachtige intenties had. De ene stormachtigheid zat echter de andere in de weg, want de zorgvuldigheid in de blauw-witte aanvallen had zwaar te leiden van de elementen. Wat niet wegnam dat er nu maar één ploeg was die voetbalde, veel meer nog dan in de eerste wedstrijd. De Katwijkers zwoegden en sleurden dat het een aard had, terwijl VVSB daar weinig anders tegenover stelden dan iets wat op een handbalverdediging leek. Op zich hoeft een vijfmansverdediging niet zo'n beeld te geven, maar deze keer bleef de laatste linie van de Noordwijkerhouters bijna consequent te dicht op het eigen doelgebied staan, al dan niet onder druk van Quick Boys.

 

De thuisploeg deed overigens maar weinig met het surplus aan voetballend vermogen, ondanks niet aflatend stuwend werk van Kay Tejan en Raymond Baten. Aanvaller Dennis Kaars kon van pech spreken dat twee van zijn schoten de paal raakten. Zijn derde confrontatie met het houtwerk, deze keer een kopbal, had echter alles te maken met de vingertoppen van de in blakende vorm stekende VVSB-doelman Ruben Valk.

Hoe langer de 0-0 op het scorebord bleef, hoe stiller het op Nieuw Zuid werd. VVSB pikte het momentum op door langzaam maar zeker uit de schulp te kruipen. Slechts één keer leidde dat tot een reële scoringsmogelijkheid, die door Thijs van Hofwegen van de doellijn gewerkt werd. In de onvermijdelijke verlenging draaide Quick Boys nog één keer de duimschroeven aan, zowel met wind tegen als met wind mee. En eindelijk, in de eerste minuten van de tweede verlenging, prikte Dennis Kaars raak in een scrimmage na een ingooi. "Het was een lelijk doelpunt," lachte de Katwijkse aanvaller na afloop. "Maar ik denk wel het belangrijkste doelpunt in mijn carrière."

 

Nieuw Zuid in extase. Uiterst rechts coach Erik Assink die afscheid neemt van Quick Boys met een prijs die er toe doet: promotie naar de Tweede divisie

 

De wedstrijd was gedaan. Zoals eigenlijk de hele wedstrijd al het geval was, kon VVSB niets meer uitrichten. Opzij van het feestgedruis verwerkten de Noordwijkerhouters de degradatie naar de Derde divisie. Frank Tervoert, die deze keer niet in het spel voorkwam, klonk berustend: "We hoeven ons niets te verwijten, we hebben de laatste maanden gespeeld naar onze mogelijkheden. Die mogelijkheden waren nu eenmaal gelimiteerd, in die zin dat wij geen ploeg waren die negentig minuten de tegenstander zijn wil kan opleggen." Ook coach Eric Meijers sloot zich aan bij de realiteit: "Over twee wedstrijden gezien geef ik Quick Boys alle credits. Woensdagavond kwamen we op fitheid tekort. Vandaag speelde dat minder, maar wel kwamen wij aanvallend zwaar tekort. Quick Boys was de meerdere, wij verloren terecht. Al was het late moment van het doelpunt zuur, zeker voor Ruben Valk die zo sterk keepte. Omdat de tegentreffer zo lang uitbleef groeide onze hoop op het bereiken van de strafschoppenserie, waar Valk dan een hoofdrol in kon opeisen."

 

Bij Ouick Boys was good-old Erik Assink ondertussen de gevierde man. "Zag je welk voetbal we speelden? Heer en meester waren we, met veel beweging en veel tempo," jubelde de ervaren coach. "Dat het zo lang duurde voor we scoorden maakte het spannend, dat geef ik toe. Het vreet energie om een tegenstander voortdurend onder druk zetten en houden, iets wat in mijn ogen trouwens een illusie is als het om de volle negentig minuten gaat. Lichamelijk, maar net zo goed mentaal is het een aanslag op het team. Want het doet wat in de hoofden van de jongens als opeenvolgende kansen er keer op keer niet in gaan."

 

Assink was er maar wat blij mee dat hij zijn éénjarig verblijf bij Quick Boys met een knaller afsloot. "Voor mijzelf betekent dit heel veel. Ik heb de grootste zaterdagclubs getraind, haalde bijna overal prijzen. Quick Boys had ik echter nog niet op mijn cv staan, want tot twee keer toe zei ik een aanbieding in het verleden af. En toen werd ik begin van dit seizoen volkomen onverwacht gebeld uit Katwijk. Ik zei ja en kwam voor een mij onbekende groep te staan. Zo mooi om dan juist deze club deze promotie te bereiken."

 

Tekst: Jakob Kos
Foto's: Orange Pictures